terug donderdag, 4 feb 2010 - 17:23

'Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?'

“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
Het is net na schooltijd en nog rustig bij Albert Heijn. Austin, Tijs en Kevin hebben tactisch positie gekozen in het halletje. “We mogen niet verder.”
Van wie?
“Van de baas, ik denk Albert Heijn zelf.”
Aha, daar komt een dame met een volle kar.
“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
Ze schudt haar hoofd. “Ik heb zelf kindjes.”
De drie lijken een beetje verlegen en vragen lang niet alle mensen die naar buiten lopen dé vraag.
“Als mensen maar een klein beetje hebben, dan vragen we niks”, legt Austin uit.
Ach, natuurlijk, pas bij tien euro krijgen de klanten de voetbalplaatjes.


Eigenlijk moeten de jongens achter een spandoek gaan staan, maar Noah en Mikel die daar zitten, lopen alle plaatjes mis, dat is duidelijk.
“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
De dame lacht: “Wie is het liefste?”
“Ik ben het schattigste”, zegt Kevin. “Maar wij delen met zijn drieën.”
“Oh, dan is het goed”, lacht de dame.
Daan en Elke komen erbij staan.
“Jullie moeten aan die kant gaan staan”, zegt Kevin, maar Daan en Elke trappen er niet in. Ook het voorstel van Kevin om alle plaatjes te delen, vindt geen genade.
“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
Och, het is de moeder van Daan en Elke die boodschappen gedaan heeft. Ze fluistert haar kroost tactische tips in het oor: ‘Zorg dat je er als eerste bij bent!’
Noah en Mikel zien de bui hangen: “Zullen we aan de andere kant gaan staan, want hun vragen het telkens als eerste”, en weg zijn ze. Ze lopen buitenom, want in de winkel mogen de verzamelaars immers niet komen. Maar bij beide ingangen staan ze!
“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
“Ja, lieverd, maar ook kleinkindjes.”


Het wordt steeds drukker en een caissière is boos op een brutaaltje.
“Als ik je nog één keer door de winkel zie rennen, zet ik je buiten. Iedereen loopt lekker buitenom, behalve jij!”
“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”
“Ja, maar die zijn voor iemand anders.”
“Voor wie?”
Oeps, dat is over de grens.
“Je moet vriendelijk zijn, dan krijg je meer”, zegt een wijsneus.
“Meneer, heeft u voetbalplaatjes?”
“Jongen, ga ergens anders schooien”, en de meneer kijkt boos.
De mond van de jongen valt even open, maar niet lang.


“Mevrouw, heeft u voetbalplaatjes?”, klinkt het inmiddels in koor en de meeste klanten lopen lachend door de meute. Veel hebben er kleinkinderen, maar veel ook niet.
“Een getal onder de tien”, en iedereen is tevreden.
“Kijk, zegt de mevrouw. Ik heb het getal op de bon geschreven, want dat is het eerlijkst.”
Kevin telt zijn gescoorde plaatjes. 35 stuks!
Hij lacht: “En ik sta hier nog maar een kwartier.”